Wat er zoal gebeurt als je besluit een halfjaar ergens anders te zijn.

Thuis komen

Het is gelukt. Het vliegtuig bracht me, zij het met wat vertraging, terug in Nederland, Rick bracht mij terug naar Leiden en woensdag is de presentatie niet volledig in de soep gelopen.

Geweldig!

En nu? Groot gat… Gelukkig kan ik al mijn spulletjes terug in mijn kamer zetten, is het mooi weer, en heb ik een lijst aan dingen die ik nog wil doen. Onder andere me weer aanmelden om volgend jaar door te studeren…

Het Cambridge verhaal was ontzettend leuk, ik heb ervan genoten. Terug komen ook trouwens, op de faculteit was ik met wat mensen aan het praten die Cambridge wel en niet leuk vonden en nu kan ik al hun verhalen in perspectief plaatsen.

Ik hoop jullie allemaal weer een keer in levende lijven te zien, nu ik weer in Nederland ben. Bel of mail me gerust, dat vind ik leuk :).

See you!

Ja, mijn kamertje!

Je hebt de laatste tijd bar weinig van mij gehoord, via deze blog. Zo gaat dat met blogs, dat weet iedereen…

Maar mijn tijd in Cambridge zit er bijna op. Maandag vlieg ik terug naar Nederland en woensdag 9h is mijn presentatie (mocht je het leuk vinden, je bent welkom ;)).

De laatste twee weken waren ontzettend hard werken! Ik was ‘rustig’ aan het schrijven, dwz er begon wat haast achter te zitten omdat ik nog maar twee weken had, maar Sven (post doc die me dagelijks helpt) was hard aan het werk om een hoop van mijn slechte schrijfwerk te verbeteren en me zo officieel mogelijk te laten schrijven. Dus ik had er best wel vertrouwen in. Ik had een versie naar Gil (prof) gestuurd, die een week voor de inleverdatum plots (voor mijn gevoel dan) een theorie uit begon te werken. Allemaal net te volgen voor me, als hij het uitlegde, maar ‘k vrees dat ik het komende week tijdens een presentatie toch nog niet direct kan reproduceren.
Dus ik heb hard mijn best gedaan om het te begrijpen en mijn verslag af te schrijven, met een beetje er in wat nu zo gaaf en nieuw is.

In ieder geval heb ik afgelopen donderdag mijn verslag ingeleverd bij Jan (3 dagen te laat, ’t voelt nog steeds vervelend, maar ja). Nu ben ik bezig aan mijn presentatie, de opzet is duidelijk, alleen zijn er nog wel een paar probleem puntjes ;).

Het is jammer hier te vertrekken, maar ik heb toch ook wel weer zin in Nederland :).
Dit weekend proberen om mijn fiets te verkopen, maandag proefpresentatie hier en dan ’s avonds vliegen. Volgend weekend ben ik hopelijk bijgekomen van de drukte en kunnen er weer leuke dingen in Nederland ondernomen worden!

Schrijf-hulp. Alleen het engels…

Buiten eten om van het weer te genieten.

Gewoon dat je het weet, ‘k merkte deze 1,5 week geleden op, toen ik niet meer achter de deur hoefde te werken… Beter laat dan nooit?

 In januari vertelde Inge mij ( Heleen) dat ze voor een half jaar weg zou gaan, en daarop zei ik direct: Ik kom je bezoeken!

Wat gelukkig ook gebeurd is en zelfs niet alleen maar gezellig samen met Helma.

Wij zijn net zoals andere vertrokken met een vliegtuig maar wij wilde graag het laatste stukje afleggen met de bus, en zo zie je direct gelijk wat meer van het landschap.

Op woensdag zijn we er naar toe gegaan en we zijn zelfs tot zondag gebleven, dus we hebben heel wat gezien en gedaan in deze dagen.

Dag 1 woensdag daar valt alleen van te vertellen ons Guest room geheel met smalle trapje naar de zolderkamer met schuin dak en twee aparte bedden ( waar we om gevraagd hadden) maar wat smal en oud  was en dunne matrassen, heb daar 2 nachten niet op geslapen, in 1 woord vreselijk, en daar betaal je dan € 85,00 per nacht voor. Okay we hebben ook heel wat af gegiecheld. Eind van de middag Inge ontmoet voor de King Colleges en later in een pub gegeten en heel veel bijgepraat.

De volgende dag kon Inge gewoon aan het werk gaan en wij hadden een auto gehuurd een leuke retro fiat 500 kregen we en zijn daarmee naar Colchester gereden over de snelweg heen en de terugweg via kleine dorpjes en weggetjes. We hebben heerlijk Engels landschap opgesnoven.

In de avond bij Inge thuis een kop thee gedronken en haar hele grote kamer bewonderd. Wel leuk we hadden Haagse hopjes meegenomen en die heeft ze uitgedeeld aan medebewoners, ze keken een beetje raar maar ze beloofden het wel te proberen.

Zo vroeg een huisgenoot aan Inge ben je al naar de Harry Potter zaal met deze dames al wezen eten een soort mensa. Dat hebben wij de volgende dag gedaan prachtig zo’n zaal je kijk je ogen uit en je geloof bijna dat je in het boek van Harry zit zeker later toen wij naar buiten wandelde en meer gebouwen hebben gewonderd en over de brug der zuchten hebben gelopen.

Op de zaterdag hebben we met z’n drieën de trein genomen naar Ely, een schattig klein dorpje op twintig minuten afstand van Cambridge. Daar het huis van Cromwell bezocht, en we hadden geluk dat er een klein marktje was. Natuurlijk ook de  Kathedraal bezocht.  In de middag daar heerlijk genoten van een lunch en een typisch Engels lunchhuis met uitzicht op een tuin. Op de zaterdagavond hebben wij een kerk bezocht met een jongenskoor, die met die hele hoge jongens stemmetjes, prachtig.

De zondag gaf stralend weer en zoals vele Engelsen doen deden wij ook. Helma en ik hadden brood en fruit en drinken gekocht en Inge had een kleed en mes en glazen meegenomen en in een park hebben we nog heerlijk samen met elkaar geluncht.

Ja en toen zat helaas ons bezoek er al weer erop, onze terug reis verliep ook zeer spoedig. Ik kijk terug op een paar heerlijke dagen met twee lieve vriendinnen en natuurlijk is het gewoon prettig als je zo’n mooie stad bezoekt dat daar iemand woont (al is het maar tijdelijk) die al de weg weet.

Het is alweer even geleden, maar iets meer dan een maand geleden had ik dan ook de eer en het genoegen om in Cambridge te zijn! En ik ben niet zo goed in dit soort dingen op tijd doen, maar uiteindelijk komt het verslag er dan toch! 😉

Voor mij kwam het heel goed uit dat naast Inge ook Susanne (een andere goede vriendin van mij) dit jaar in Cambridge studeert. En dan is het natuurlijk lekker efficiënt om ze allebei tegelijkertijd op te zoeken. Inge en Susanne moesten allebei ook nog wat labwerk toen terwijl ik er was, dus kwam het extra goed uit dat ik met één van de twee vakantie kon houden terwijl de ander bezig was. Ook zijn we veel met zijn drieën opgetrokken. Dat had ik van tevoren niet verwacht, maar vond ik wel erg leuk! Vanwege Hemelvaart had ik vier dagen de tijd in Cambridge. En dat kwam goed uit, want er was genoeg te zien. Met het kleine gevaar dat het wat op een basisschoolverslag gaat lijken, ga ik toch maar gewoon chronologisch aan mijn verhaal beginnen.

Na donderdagochtend al even met Susanne door de stad te hebben gefietst (leuke ervaring, dat links rijden), begon ik donderdagmiddag bij Inge op het Cavendish. Als bioloog was ik nog nooit in een natuurkundelab geweest, dus was ik blij dat Inge me een uitgebreide rondleiding wilde geven. Het was erg leuk en vooral ook erg “cool” om al die koude opstellingen te zien. Daarnaast lukte het Inge om mij binnen tien minuten ongeveer uit te leggen wat ze voor proeven deed, waarvoor hulde! ’s Middags bleek er een interessante lezing te zijn over superkoude atomen. Interessant was het zeker, en ik heb een heleboel nieuwe dingen geleerd! Ongetwijfeld niet de dingen die echt nieuw en interessant waren, maar ik was al helemaal onder de indruk dat je gassen kunt afkoelen tot 300 nK. Na het eten bij Inge thuis, waar ook Susanne zich bij ons had aangesloten, gingen we met zijn drieën naar “the Round”: een dansvereniging die voornamelijk Jane Austen-achtige dansen doet. Het was even wennen aan de termen waarmee de dansen werden aangekondigd, maar daarna kwamen we goed mee. Erg leuk om te doen, hoewel ik af en toe wel de neiging had om even flink in de lucht te springen of lekker hard te stampen. Alles was zo statig en netjes! Dat is bij balfolk wel anders. Inge en ik werden dan ook raar aangekeken toen we even een stukje bourree deden… 😉

Vrijdag was het tijd voor een echte college tour. ’s Ochtends met Susanne en ’s middags met Inge bezocht ik achtereenvolgens Queen’s, King’s, Trinity (incl. Wren Library), Clare’s, John’s en Gonville and Caius (waar je eigenlijk niet in mag, maar als je overtuigend doorloopt geloven ze wel dat je een student bent ;)). Aan het einde van de dag was ik wel een beetje college-moe maar had ik wel een heleboel mooie dingen gezien. Van prachtige tulpen in de tuin van Clare’s tot een haarlok van Newton in Wren’s library (die natuurlijk véél interessanter was dan de oude rol bladmuziek of de eerste druk van de Principia) en van de indrukwekkende chapel van King’s tot de bridge of Sighs van John’s. En niet te vergeten het bordje waarop staat dat precies op die plek (in het oude Cavendish) de structuur van DNA is ontdekt! Wel jammer dat ze dat twintig meter te ver naar rechts hebben opgehangen, maar dat levert in ieder geval een mooi verhaal op… 😉

Na al deze indrukken mochten we zaterdagochtend op bezoek bij Susanne op het lab. Voor mij iets meer vertrouwd, maar nu was het Inges beurt om eens een bio-lab van binnen te bekijken. Tussen de middag gingen we naar Queen’s college voor een orgelrecital, waar we werden verrast door Gershwin op een kerkorgel. Alhoewel ik Beethoven eigenlijk mooier vond, was dat toch een erg bijzondere ervaring. Toen we daarna op het punt stonden om een punt te huren, deed het Engelse weer eindelijk waar het om bekend staat: Regen! We vluchtten voor de regen in het Fitzwilliam. Helaas lukte het ons niet om het grote muziekboek te vinden, maar de mummies en oude Romeinse beelden waren ook erg indrukwekkend. Dat vind ik echt een van de mooie dingen aan de UK, dat je alle musea gewoon gratis binnen kunt lopen. Zouden ze in Nederland ook moeten doen. We aten in de pub met de prachtige naam “Sir Isaac Newton”. De pub deed zijn naam verder niet echt eer aan, maar het was wel erg leuk om de Man City fans in de pub de Engelse bekerfinale te zien volgen. Net toen wij weg waren gegaan ontplofte de pub van het gejuich, waardoor we ook weer op de hoogte waren van de uitslag! ’s Avonds splitsten we weer even, en ging ik met Susanne naar een concert in het college Trinity Hall. Dat was een geweldig concert, maar het mooiste was misschien wel de borrel na afloop in “the Master’s Lodge”. Het was net of we een aflevering van Morse waren binnengestapt! Een echte, oude Britse woonkamer, waar we werden ontvangen door de vrouw van de Master van het college. Het was echt net een film 

Op zondagochtend moest Susanne nog wat labwerk doen, dus kwam ik Inge ’s ochtends halen om naar de kerk te gaan. Ik wilde namelijk erg graag het koor van King’s College horen zingen! De kerkdienst vond ik erg bijzonder. Het koor was geweldig, maar ook de preek was heel erg intrigerend. Waar de dienst namelijk in gebruiken heel conservatief was, was het in woorden heel erg progressief. De spreker betoogde eigenlijk dat één waarheid in de godsdienst niet echt bestaat, maar dat die waarheid voor iedereen anders is (bijv voor verschillende geloven) en dat je dat van elkaar moet respecteren. Vaak ben ik het niet zo eens met preken tijdens een kerkdienst, maar dit vond ik een mooie gedachte. ’s Middags kwam Susanne er weer bij. Gelukkig was het beter weer dan zaterdag, en konden we toch nog de Cam op om te gaan punten! Inge bleek dat al aardig goed te kunnen (niet helemaal eerlijk, zij had al een keer geoefend) maar ik had er wat meer moeite mee. Gelukkig hadden we geen haast, en was het vooral gewoon heel lekker om met zijn drieën op het water te zijn. We sloten af met een echte English Afternoon Tea (lekker!) en eindigden uiteindelijk bij Inge thuis voor een lichte salade en een potje Engels triviant.

En daarmee was mijn weekend in Cambridge alweer bijna ten einde. Heb ik nu alles verteld? Natuurlijk niet, want ik zou nog veel meer kunnen typen over musea, mooie colleges, mooie muziek, Jesus’ college op zondagochtend en vooral over hoe leuk het was om Inge en Susanne weer te zien. Maar ik heb nu al een veel te lange post getypt, dus houd ik de rest lekker voor mezelf. Eén ding moet ik nog wel even uitleggen. Ik heb namelijk dit stukje niet voor niets “College Tour met Inge en Susanne” genoemd. Niet alleen heb ik op vrijdag een echte college tour gemaakt, het slaat ook op het feit dat ik me, ondanks dat ik duidelijk toerist was, ook wel een klein beetje student heb gevoeld in Cambridge. Het was erg leuk om “als student” overal zomaar naar binnen te lopen, korting te krijgen op de punt die we hadden gehuurd, door de stad te fietsen en op labs waar nog echt onderzoek wordt gedaan te komen. Het is mooi, en soms ook een beetje onwerkelijk, om te bedenken dat er in zo’n stad nog steeds een grote universiteit is en dat je echt aan de colleges kunt studeren. Ik heb genoten van mijn weekendje sfeer snuiven. En wie weet studeer ik volgend jaar ook een half jaartje in Engeland! 😉
– Hilje

Nadat mijn vliegtuig vrijdagmiddag geland was en ik op het station van Londen Stansted stond te wachten op de trein naar Cambridge kwam de regen met bakken uit de lucht……
Maar toen de trein uiteindelijk vertrok brak de zon door ! Een goed voorteken leek me dat.

In Cambridge haalde Inge me van de trein en gingen we op de fiets naar haar huis (Link House).
Onderweg zag ik karakteristieke Engelse huizen met prachtige tuinen met heel veel grote kleurrijke rozen. Echt prachtig !
En ik zag natuurlijk de colleges met de grote grasvelden ervoor.
Ik moest denken aan inspector Morse en aan Harry Potter.
En dat is het hele weekend zo gebleven…

Het huis met de bloemen.

We hebben eerst thee gedronken in de keuken van Link House, daar ontmoetten  we enkele andere bewoners. Daarna hebben we wat rondgelopen in de buurt en zag ik nog veel meer mooie huizen met tuinen. Zie foto…
Ik sliep in de guest-room, had er een heerlijk bed en een eigen badkamer !

Zaterdag zijn we na het ontbijt de stad in gegaan.
Een heleboel colleges gezien: John’s, King’s, Trinity en nog meer.
Indrukwekkend: de chapels, de grote eetzalen, de tuinen, de tradities, de backs.
Mooi om te zien dat dit alles nog steeds in gebruik is, een studeer, werk- en woonomgeving voor velen. Sommige colleges mochten we niet in vanwege privacy en rust voor de bewoners.
Inge vertelde over de geschiedenis van Cambridge en de gebruiken op de colleges
De examens waren net geweest en de feesten die daarop volgen waren nog bezig of zo goed als voorbij.

Erin en Inge begeleiden het liedje voor 25 jaar Link House.

We hebben in de stad geluncht (een vegetable en een traditional pasty, mmm) en zijn daarna terug gegaan naar Inge’s huis waar de 25 th anniversary of the Link House Trust werd gevierd met tea en scones. De mensen die het 25 jaar geleden (Jenny and John) opgericht hadden waren er en allerlei bestuursleden van de trust en kennissen en bewoners en oud bewoners.
Inge had samen met iemand anders een lied gemaakt en dat hebben we met z’ n allen gezongen. Inge begeleidde ons op de gitaar. Zie foto.

’s Avonds zijn we wezen eten in een Frans (?!) eetcafe Café Rouge
Daarna naar de chapel van Jesus College voor een concert van de New Cambridge Singers met cellist Graham Walker. Ik ga in Nederland nooit naar dergelijke concerten (behalve het concert van Inge in de Beurs in Amsterdam) dus dit was voor mij wel een bijzondere ervaring.
En we zaten ook nog naast de componist van een van de liederen…
Via de kermis (!) terug naar huis gelopen.

Inge in Cavendish

Zondagochtend op de fiets naar Cavendish, naar het lab waar Inge haar strijd met  “the cell” voert/voerde. Ze heeft het me allemaal uitgelegd maar ik heb niet alles kunnen volgen (understatement). Zie foto.
Wel erg leuk om te zien in welke omgeving ze de afgelopen maanden haar dagen heeft doorgebracht. Koffie/thee gedronken in een pub (The Mill) en toen was het al  bijna tijd om weer te vertrekken.
Nog even wat gegeten in de keuken, terwijl andere bewoners aan het koken waren en de andere Nederlandse bewoner vertelde over de vele feesten die hij bezocht.
En toen weer op de fiets naar het station.
Kaartje gekocht en toen bleek dat de trein niet ging…
Volgens Inge was het maar de vraag of de bus die ter vervanging zou rijden daadwerkelijk zou komen. Gelukkig waren er andere Nederlanders die ook naar het vliegveld moesten en waarmee ik mee kon in de taxi.
Pffff vliegtuig toch  nog op tijd gehaald.

Lieve Inge, dank voor je gastvrijheid en bereidheid/energie om mij een leuk en interessant weekend in Cambridge te bieden. Ik vond het ontzettend leuk om alles te zien waar jij op je blog over schrijft.
Maar het fijnst was om jou te zien, bij te praten en alles samen te doen.
Ik wens je veel succes met schrijven de komende weken.
Grietha

laatste periode

Het laatste stukje van mijn verblijf hier is begonnen. Ik heb mijn laatste handelingen in het lab gedaan, met teleurstellende resultaten. Dus dit was mijn laatste dag in het lab…

Nu opschrijven waar ik mee bezig ben geweest: de deadline is eigenlijk al veel te dichtbij. Maar de studieadviseur en het educatief centrum geven me een kans om de deadline van midden juli te halen… (3 weken! stress!)

 

uhupdate

Niet dat ik op het moment echt wat te vertellen heb, maar een update na 2 weken kan geen kwaad.

Ferry de boom in?

De dames en hun belangrijke thuis front :D.

Ondertussen zijn Helma en Heleen op bezoek geweest en is Ferry op bezoek geweest (misschien dat je nog verslagjes van ze te lezen krijgt, maar dat kan ik ze niet verplichten!).
En in de lijn der onderzoek heb ik tijdens het verhogen van de druk in mijn cel weer van alles stuk gemaakt, waardoor ik vorige week de hele week heb moeten werken om hem weer in elkaar te zetten. Het hielp misschien niet dat ik niet 100% goed in mijn vel zat…

Dit was ook de week van de May bumbs waar ik de vorige keer naar verwees. Ik heb helaas niet meegedaan omdat ze toch niet alles voor elkaar kregen. Mijn roei optie is dus in het water gevallen :).

Daar gaat een boot!

Afgelopen week zat ik niet echt lekker in mijn vel, maar dit weekend was wel weer erg leuk. Zo deed ik gisteren mee aan het concert van CUMS Symphony Orchestra, dat in Kings Chapel speelde! (ja echt super gaaf!)

Repetitie in King’s Chapel, vlak voor ik bij de mensen in het orkest ga zitten :D.

En vandaag, toen ik probeerde bij te komen van de drukte, door met een boekje in de zon naast de Cam te gaan zitten, werd ik vermaakt doordat er een kartonnen boot race georganiseerd was! De regels waren ongeveer: gebruik alleen karton, Ducttape en een of andere lijm, en zorg dat de boot 3 mensen kan vervoeren van de ene brug naar de andere, waar je iets op moet halen en dat heel terug naar de eerste brug brengen. (dit jaar bleek het een ei te zijn).

De kartonnen bootjes… Een van de weinige keren dat het echt jammer is dat ik geen camera heb die wat kan inzoomen ;).

 

Bewust thuis gevoeld

En toen was ik heel even in Nederland geweest!

Het was ontzettend apart om weer terug te zijn, voor een weekend. Ik zal proberen uit te leggen waarom. Het had goede kanten:
Het was goed om Jan (begeleider in Leiden) even te spreken, al kon ik hem niet de hele lunch boeien. Vervolgens was het ontzettend leuk om een rondje door de faculteit te lopen (even hier kletsen even daar vragen hoe het er mee staat).
En het was geweldig om mijn huisgenoten, oud-huisgenoten en andere vrienden te zien. Onwijs gaaf was dat ik dat (bijna) allemaal samen met Rick kon doen!

Maar in Leiden zijn had ook rare kanten: het meest opvallende vond ik dat ik me onwijs thuis voelde in Leiden. Ik ken dat stukje groen bij ons zo onwijs goed, dat het me serieus wat deed toen ik er in terug kwam. Misschien dom van mij, maar ik had dat niet verwacht. Als student woon je ergens waar je weet dat je niet lang gaat wonen, dus half verwachte ik dat je je daar nooit echt thuis voelt. Maar blijkbaar maakt het niet uit dat je ergens niet de rest van je leven woont, het kan nog steeds als thuis voelen.

Ik heb niet alleen maar oude dingen terug gezien. Op vrijdagmiddag ben ik even bij Amolf op bezoek geweest, waardoor ik nu ook weet waar Rick de hele dag successen behaald en frustraties overmeesterd. En op zaterdag zijn we bij de ontzettend gezellige house-warming van Nienke en Ron geweest.

Om niet nog een tijd in het weekend in de trein te zitten kwamen Papa en Mama zondag brunchen (wel gek, om dat bij Rick te doen, maar dat ging goed :D). Rick en ik hadden de lekkere dingen van het English breakfast gemaakt, wat goed ontvangen werd.

Dus voor zo ver mijn aparte weekend in Nederland.

Maandag was ik terug in Cambridge en had ik toch een beetje heimwee, liet ik mijn cel vallen waardoor het hele onderzoek even onzeker werd, wel de rest van mijn tijd deze week meteen ingedeeld was, maar ik goed chagrijnig was. Eigenlijk was het hier een bank holiday, dus ik had gewoon niet aan het werk moeten gaan, maar ja, afspraak is afspraak. Vandaar dat vandaag een spannende dag is… want mijn cel moet weer in elkaar, en als het lukt kan ik de komende twee dagen meten! Maar als het mislukt ben ik weer terug bij af (nou ja, bij wijze van spreken dan).

Dit weekend, is het weekend dat Heleen en Helma op bezoek komen. Ze zijn goed aangekomen gisteren. Ik ben onwijs benieuwd wat ze ervan vinden ;).

Nou, omdat dit nu een onsamenhangend verhaal van hier tot Tokio is geworden, kan ik er ook wel even tussen zetten dat ik vorige week begonnen ben met roeien. Erin (huisgenoot uit Australië, speelt dwarsfluit) vroeg of er niet mensen waren die wilden roeien voor Darwin College, want ze kwamen twee mensen te kort voor May bumps (een rare race waar je tegen de boot voor je moet proberen te botsen, voordat je zelf van achteren aangetikt wordt). Dus dat betekend een leuke ervaring, als ik even kan accepteren dat ik de slechtste sporter van de groep ben… ja, natuurlijk lukt dat :D. Afgelopen dinsdag was ik voor het eerst op het water, en wellicht ga ik zaterdag weer.
Gezien dat roeien ’s ochtends is, heb ik in mijn hoofd al het dansen maar stop gezet, dan heb ik ’s avonds tijd om muziek te maken, iets langer door te werken als dat zo uitkomt en vroeg naar bed te gaan. Ergens krijg ik een probleem als het allemaal samen komt met bijvoorbeeld concerten, maar dat zien we dan wel weer. Het is maar op 2 dagen echt tegelijk… 😉
“The rest” van vorige post is begonnen!

Let the rest begin

My bike :D.

So, now comes the period that I am not particularly new to Cambridge anymore, and I will stop doing a lot of new things and have time for doing nothing and being bored (I hope that comes someday… ;)). So the pictures I now make, are the once of normal life: for example of my bike :D.

Come and join!

But nice things do not have to be stopped, so I have some nice things to tell anyway. Last Friday for example I joined the people that are making music for the Contra-dancing group. And it is so lovely to notice that I can not play these easy tunes, just because they go so fast!!! But, at least, people like it :D.

A lovely house where we walked passed, which was not on the Monopoly list, but still beautiful :D.

On Saturday I joined a monopoly walk through Cambridge with the ‘walk society’. Nice to see that I do know a lot of places, but I do not know the way between them, I kind of know everything from the center… So I could not really contribute, and we ended last, but it was fun.

The table with a lot of things on it :D. Enjoy your international dinner!

And on Saturday evening we had an international dinner at Link house, so everyone brought something. I made a chicory salad, for which I learned the word chicory (witlof), because I had to search for it in the supermarket! And after that it was useful, as I could tell people what the salad was.

My chicory salad for the international dinner.

Even people that told me they did not like chicory, said they liked the salad! 😀

On Sunday I went swimming and to the sauna with Susanne. We spend the whole morning there until we got hungry for lunch. After staying just a bit longer in the bubbles, we went to my house to make pancakes!
I ate so much that I did not have dinner that day, only a bit of left over of the salad. I did not do anything more, and went to bed early.

The sintered Diamond cell is open! Start the taking apart from someone else his/her work.

On Monday I had an incredible day. I started a new cell last week, so I had to get everything together again, what I also had to do in the beginning of my project. I had to search for my equipment, because this cell (a sintered diamond anvil cell) is a bit smaller (1mm inner diameter) than the other one (2mm inner diameter). I had to search for a new size gasket and steatite disks (remember the grey ring and the white disks).

Here you see my sample (upper) and the manometer (lead sample, lower). The wires are on there and everything is done! And closing went alright! Now hope to measure.

Last week I gave up on the steatite and used two (feeling way more) hours to cut them myself. But Monday I closed the cell and was very excited about that. I even put it on facebook, for it is my goal to put more work/studie related posts on facebook. So now I have to wait again for measure time (on another system this time, for this cell does not fit into the PPMS, the outer diameter is to big).

And then, if that was not enough for that day, this was the day were we were going to sing for dancing! I told Ed a few weeks ago that that would be one of my dreams to just use singing to dance on, and he just made it happen, although it was a lot of work for him. So I learned the last few weeks about 10 new songs, and with a group of about 5 people we sang (still with the tune at the back, for we were not able to keep the tempo up). It was so great! I asked to make a movie when I was in the dancing group (we did dancing and singing in turn). Sorry for the big mistake I made by starting the wrong step to this dance, but for the rest it is very, very nice!

Singing for dancing! Does the clicking on the picture bring you to a video?

Thuis voelen

Dit weekend was Hilje op bezoek in Cambridge. Susanne, andere vriendin van Hilje zit een heel jaar in Cambridge, dus ze had een erg efficient weekend.
Met dat we dit lange weekend, waar Hilje duidelijk de enige was die echt vrij had, gezellig met z’n drieen zijn opgetrokken, merkte ik dat ik me daar erg goed bij voelde. Het leek wel alsof ik me thuis aan het voelen was in Cambridge!

Eindelijk kaartspel gevonden met foto’s van Cambridge!

Nadat ik er wat langer over na heb gedacht ligt het denk ik voornamelijk aan het feit dat ik nu ook de hele dag nederlands om me heen hoorde praten, ook als ik zelf niet perse onderdeel van het gesprek was.
Er zijn namelijk wel meer mensen op bezoek geweest, maar dan waren we altijd met z’n tweeen, dus ik denk dat met z’n drieen zijn het verschil maakte.
Daarbij kon ik makkelijk de weg vinden en had ik ’s nachts nog een kleinigheidje waardoor ik me realiseerde dat ik me thuis begon te voelen: ik werd wakker en vond het vervelend dat ik niet direct op een klok kon kijken. In Leiden had ik een klok in mijn kamer hangen, zodat ik in 1 opslag kon zien hoe laat het is, en of ik nog door kan slapen of al bijna wakker moet worden. Misschien een klein ding, maar wel een van die kleine dingen die je pas gaat missen als je je ergens thuis gaat voelen. Een opmerking die de omgeving naar jouw hand zet, in plaats van je op bezoek voelen.

Natuurlijk gaat Hilje een blogpost schrijven over haar weekend, dus ik zal niet vertellen wat voor gave dingen we allemaal gedaan hebben. Maar dit was mijn speciale opmerking over het weekend :).

Oh en het resultaat van het weekend was dat ik nu fudge naast mijn tandenborstel heb liggen, dat vinden alle tandartsen vast een goed idee :).

Fudge naast de tandenbrostel

Tagwolk